Mayuri-Diary

วิ้ววว ~~

 กั่กๆๆๆๆๆๆ........

เจ้าอย่าคิดว่าเสียงที่ได้ยินมันเป็นเสียงเครื่องจักรของข้ากำลังทำงานแต่อย่างใด บอกให้รู้ไว้ก็ได้ว่ามันเป็นเสียงฟันของข้ากระทบกันเป็นจังหวะรัวๆ รัวจนข้าเกรงว่าฟันขาวๆที่ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบของข้าจะมีรอยร้าว

ข้าเกลียดหน้าหนาวก็เพราะอย่างงี้แหละ!! หน้าร้อนข้าก็เกลียด!! เกลียดๆๆๆๆ เกลียดที่ซู้ด~

กั่กๆๆๆๆ ฮัดเช้ย!

ฮู่ว เป็นหวัดจนได้สินั่น เชื้อโรคไข้หวัดนี่ท่าทางจะแพร่ไปทั่วโซลโซไซตี้เลยสินะ ขนาดข้าผู้เป็นหัวหน้ากองวิจัยรุ่นที่2ยังเป็นหวัดได้เนี่ย น่าทุเรศตัวเองชะมัด...

อืม...หนาวๆๆ เดี๋ยวข้าเอาสมุดบันทึกเล่มน้อยๆไปเที่ยวชมวิวนอกห้องวิจัยบ้างดีกว่า...

............ตึกๆๆๆ กั่กๆๆๆ ฮัดชิ้ว! กั่กๆๆๆ ตึกๆๆๆ...............

ข้าเดินออกมาที่ระเบียงข้างนอกที่ทำการหน่วย12 (แหล่งวิจัยพัฒนาชุมชนของข้า) ตอนนี้คงมืดแล้วสินะ ท้องฟ้ามืดมิดพระอาทิตย์หายไปไหน? ทำไมมีแต่ดวงจันทร์กลมๆเหมือนขนมดังโงะลอยเหนือฟ้ากันนะ ดวงดงดวงดาวหายไปไหนหมด? มีแต่เมฆ เมฆ แล้วก็เมฆ แล้วก็ลมหนาวเย็นๆที่บ่งบอกว่าเข้าหน้าหนาวแล้วโว้ย~

 ทันใดนั้น ข้าก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างสีขาวตกลงมาจากฟากฟ้า

หิมะแรกแห่งฤดูหนาวนี่เอง ตัวต้นเหตุที่ทำให้ข้าต้องเป็นหวัด ไอ้หิมะสัปปะรังเคเอ๊ย!!

พอข้าเห็นหิมะ ข้าก็รู้สึกแค้นเคืองมันยิ่งจนอยากจะสร้างเครื่องทำลายล้างฤดูหนาวไปเสียให้สิ้น!! ไม่ให้ไอ้หิมะบ้านี่ได้มีโอกาสโรยราหาพื้นโลกอีกเลย ก๊ากๆๆๆๆ

(ในขณะที่ข้ากำลังหัวเราะคนเดียวอยู่ที่ระเบียงนี้เอง หิมะเกล็ดหนึ่งที่มาจากไหนก็ไม่รู้ลอยมาเข้าปากข้าหาที่ตายเสียเฉยๆ)

อะไรเย็นๆลอยเข้าปากข้า มันคือหิมะที่ข้าพูดถึงเมื่อกี้นี้ พอเข้าปากปุ๊บ....

อ๊ากกกกกกกกกกกกก เย็นๆๆๆๆ!!!

หิมะนี่ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ ข้าเผลอกลืนมันลงคอเข้าไปแล้วด้วยแฮะ อ๊ากกก

มันจะทำให้เครื่องจักรภายในของข้ามีปัญหาอะไรบ้างรึเปล่าฟะเนี่ย...สงสัยข้าต้องรีบไปล้างคอก่อนที่มันจะทำอันตรายให้กับข้าไปมากกว่านี้!!!

ก่อนที่ข้าจะเดินกลับเข้าห้องไปนั้นเอง ข้าก็ไปมองหิมะอีกหลายๆที่กำลังร่วงลงมา...

หนาวง่ะ

กลับเข้าห้องวิจัยดีกว่า

(ปล.ข้าเกลียดหิมะ โดยเฉพาะไอ้ที่มันเข้าปากข้าไปเนี่ย)

สวัสดี บันทึกเล่มใหม่ของข้า

ข้าเคยให้สัญญากับเพื่อนของเจ้า (ที่ตอนนี้อยู่ในถึงรีไซเคิล) ว่าจะดูแลและทะนุถนอมเจ้าอย่างดีเชียว

มองหน้าข้า แล้วเจ้าจะเห็นว่าข้าใจดีแค่ไหน กั่กๆๆ ข้าไม่ได้หัวเราะเยาะเจ้านะ ข้าแค่แสดงความยินดีกับเจ้าที่เจ้าได้เจ้านายดีๆอย่างข้าน่ะ

ว่าแล้วเราก็มาเริ่มเขียนบันทึกกันเลยดีกว่า...

เออใช่! ข้าจะต้องตั้งชื่อให้เจ้าด้วยสินะ จะให้ข้าเรียกเจ้าๆๆอย่างเดียวมันก็กระไรอยู่นะ

เจ้าอยากได้ชื่ออะไรล่ะ? อากิโกะ? ยูมิโกะ? ....

....คุโรซึจิ? เจ้าชอบชื่อนี้เรอะ!! ข้าไม่อยากได้คนในครอบครัวเป็นสมุดบันทึกนะเฟ้ย! ถ้ายังงั้น ข้าจะเรียกเจ้าเหมือนเดิมนั่นดีแล้ว เรามาเริ่มเขียนกันอย่างจริงๆจังๆสักทีดีกว่านะเจ้า

วันนี้ข้าแวะไปร้านอุราฮาร่าที่โลกมนุษย์มาแหละ ดูเหมือนว่าจะมีสินค้าออกใหม่ที่น่าสนใจอยู่ด้วย...

เอ๋? ไอ้นี่อะไรน่ะ? (จ้องมองดูที่สินค้าออกใหม่หน้าแผง)

ไอ้ผมชมพูท่าทางโรคจิตนี่มันอะไรกัน! นี่น่ะรึสินค้าใหม่ ข้าดูยังไงมันก็แค่นิตยสารผู้ชายแอ็คท่าเหมือนร้องขอชีวิต แถมนายแบบยังหน้าตาเด๋อๆด๋าๆอีกนะ แล้วป้ายนี่อะไรน่ะ...

4,000เยน! พรวดดดด~!! ไอ้บ้าเอ๊ย อะไรมันจะแพงขนาดนั้น! เห็นหน้าปกข้าก็คิดว่าราคามันไม่ถึงเยนหนึ่งด้วยซ้ำไป!!

เออ...แต่ข้ายังไม่ได้ดูเนื้อในเลยนี่หว่า

ว่าแล้วข้าก็แอบมาเปิดดูเนื้อหาข้างใน....

สวรรค์! นี่มันอะไรกันเนี่ย !!

ตัวอักษรเป็นสีชมพูทั้งเล่มเลย -_-!! แถมๆๆๆ...เนื้อหายัง...

ถูกใจข้าที่สุด ! นี่แหละนิยสารชั้นเลิศที่ข้าเฝ้ารอมานาน!

อืม... ขอควักเป๋าตังค์ก่อน 4พันเยน...4พันเยน อืม......

เอ่อ.......ไปบอกให้เจ้าอุราฮาร่าลดให้ลงไม่ว่ากันหรอกนะ หรือว่าข้าจะขโมยกลับห้องวิจัยดีล่ะเนี่ย =_=;; (แพงจัด)

ช่างมันเหอะ ยังมีวางขายอีกหลายเล่ม ไว้ไปขอยืมเงินจากหัวหน้าหน่วย6ก่อนก็ได้ คนมั่งมีจะแบ่งให้กับคนไม่มีบ้างจะเป็นไรไปเล่า...

ว่าแล้วก็กลับโซลโซไซตี้ดีกว่า...

สวัสดีบันทึกของข้า

ก่อนอื่นเลยข้าต้องขอโทษ(พูดแบบขอไปที)เจ้าจริงๆที่เผลอทำน้ำยาปรับผ้านุ่มยี่ห้อ"กระจุยกระจาย" หกใส่เจ้า ไม่อยากจะบอกเล้ย...เนมน่ะ ข้าสั่งให้ยัยนั่นไปซักผ้าแทนก่อน แต่ที่ไหนได้เล่า ยัยนั่นเอาแต่ยกผ้าไปแค่สามตะกร้า ดันลืมน้ำยาปรับผ้านุ่มกระจุยกระจายไว้ ไอ้เราก็เผลอเอาศอกไปชนจนมันหกเลอะเจ้าอย่างที่เห็นนี่ละ

 แต่อย่ากังวลไปเลย เจ้าก็แค่หน้ากระดาษหลุดเป็นชิ้นเล็กๆเท่านั้นเอง เดี๋ยวเอากาวตราช้างแปะๆๆเอามันก็กลับคืนสู่สภาพเดิมเองแหละ แต่ข้าไม่แน่ใจนักหรอกนะว่ามันจะอยู่ในสภาพเดิมจริงๆรึเปล่า?

บันทึกของข้า ตอนนี้ข้าคิดว่าข้าน่าจะซื้อบันทึกเล่มใหม่ดีกว่านะ (เห็นสภาพของเจ้าแล้วข้าทนไม่ได้จริงๆ)

อ้อ บอกไว้ก่อนนะ ตอนที่ศอกข้าชนน้ำยากระจุยกระจายนั่นน่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ (แสยะ)

เจ้าเองก็เชื่อข้าใช่มั้ยล่ะ บันทึกของข้า

เอาเป็นว่าข้าทนเขียนบันทึกที่มีหน้ากระดาษกระจุยกระจายอย่างนี้ไม่ไหวแล้ว

ข้าขอวางปากกาไว้เพียงเท่านี้ก่อนก็แล้วกัน ว่าจะสั่งให้เนมไปซื้อบันทึกเล่มใหม่มาให้

เอาล่ะ ลาก่อนอดีตบันทึก ข้าคงต้องทิ้งเจ้าลงถึงรีไซเคิลแล้ว

เอ่อ...อย่าทำสายตาใส่ข้าแบบนั้นนะ =_=

 บันทึกเล่มใหม่...ข้าจะพยายามทะนุถนอมมันอย่างดีก็แล้วกัน แหมๆ ก็มันมีอะไรให้ต้องจดบันทึกเยอะแยะนี่